RADAR+ Online

Word Abonnee

tekst: Sarah-Mie Luyckx fotografie: Liselore Kamping

Zeewaar_1035C.jpg

Op de zeewierboerderij

Proef het!

De kruidenpotjes van Zeewaar zijn te koop via de website (zeewaar.nl) en supermarkten Deen, Plus en Agrimarkt.
De oogst wordt ook verwerkt in de Zeeuwse zeewierballen van het merk Prolaterre dat te koop is bij Ekoplaza, de amandelen-pindamix van Hema en de Dutch Weed Burger. Deze heeft sinds juni dit jaar ‘zijn’ eigen restaurant: The Dutch Weed Burger Joint aan de Nicolaas Beetsstraat 47 in Amsterdam-West. Daarbij levert Zeewaar aan verschillende restaurants en ambachtelijke voedselproducenten. 

Meer info: zeewierwijzer.nl

Hoe zijn jullie op het idee gekomen een zeewierboerderij te beginnen?
‘Vijf jaar geleden hoorden Jennifer en ik de term ‘zeewier­boerderij’ op de radio. We waren direct geïntrigeerd. Omdat we allebei in een kustplaats zijn geboren, hebben we een voorliefde voor alles wat met de zee te maken heeft. Daarbij was ik toe aan een nieuwe stap in mijn carrière. Ik zat al twintig jaar in de marketing en communicatie, en werkte toen voor Heineken. Maar biertjes verkopen is niet zo moeilijk. Daar is altijd wel vraag naar. Ik wilde daarom iets gaan doen wat ingewikkelder was: mensen aan duurzaam geteeld zeewier krijgen.’

Waarom moeten we aan het wier?
‘In 2050 telt de wereldbevolking 10 miljard mensen, die monden moeten allemaal worden gevoed. Zeewier is ­ontzettend gezond door een unieke combinatie van ei­­witten, mineralen en vitaminen. In Azië staat het al ­honderden jaren op het menu; daar is het net zo gewoon als onze groenten. In Zuid-Korea wordt zeewier het meest ­gegeten. Het is mogelijk geen toeval dat daar de ­gemiddelde levensduur het hoogst is. ­Overigens ­krijgen wij ­Europeanen er al meer van binnen dan we in de gaten ­hebben. Een groot deel van de ­productie wordt gebruikt voor bind- en geleermiddelen. Het zit bij­voorbeeld in chocolademelk om te voorkomen dat die gaat schiften. Maar daaruit zijn helaas alle ­gezonde eigen­schappen en smaak door het verwerkingsproces ­verdwenen.’

Er wordt dus al behoorlijk wat zeewier geproduceerd?
‘Ja, voornamelijk in Azië, waar 99 procent van het wier vandaan komt. Het probleem is dat daar op te grote boerderijen massateelt plaatsvindt. Niet duurzaam! Al dat zeewier neemt voedingsstoffen op uit het zeewater, waardoor er voor andere organismen te weinig overblijft. Bovendien wordt er mest gebruikt om de planten harder te laten ­groeien met allerlei ecologische problemen tot gevolg, zoals zuurstoftekort in het zeewater. En door de toenemende vraag – de industrie groeit jaarlijks met 10 procent – rossen langs de kusten van Scandinavië, Frankrijk en Portugal boten met stalen haken nu jaarlijks 300 miljoen kilo weg. Dat vormt een bedreiging voor het milieu. Zeewier is het regenwoud onder water: het creëert zuurstof, neemt CO2 op, filtert de zee en fungeert als kraamkamer voor het maritieme leven.’

Hoe pakt Zeewaar de zaken aan?
‘Ruim vier jaar geleden ­hebben we onze zeewierboerderij ­geopend in de Jacobahaven in de ­Ooster­schelde. Die zeearm is een natuurpark met schoon water, wat ­belangrijk is voor de productie van ­zeewier, omdat het makkelijk zware ­metalen ­a­­bsorbeert. Daar planten we babysuikerwier en telen het tot wasdom zonder meststoffen en verdelgingsmiddelen. Suikerwier ofwel royal kombu, een soort die hier goed groeit, wordt in Azië in honderden gerechten gebruikt, in misosoep bijvoorbeeld. Hoeveel we jaarlijks produceren kan ik uit ­concurrentieoverwegingen niet zeggen, maar we zijn inmiddels van enkele honderden naar enkele ­duizenden kilo’s gegaan.’

Proef het! De kruidenpotjes van Zeewaar zijn te koop via de website (zeewaar.nl) en supermarkten Deen, Plus en Agrimarkt. De oogst wordt ook verwerkt in de Zeeuwse zeewierballen van het merk Prolaterre dat te koop is bij Ekoplaza, de amandelen-pindamix van Hema en de Dutch Weed Burger. Deze heeft sinds juni dit jaar ‘zijn’ eigen restaurant: The Dutch Weed Burger Joint aan de Nicolaas Beetsstraat 47 in Amsterdam-West. Daarbij levert Zeewaar aan verschillende restaurants en ambachtelijke voedselproducenten. Meer info: zeewierwijzer.nl



Is dat zo gezonde, super duurzame zeewier ook lekker?
‘Dat ligt natuurlijk helemaal aan je smaak. Royal kombu wordt ­omgeschreven als ‘umami’: de ­vijfde, hartige smaak na bitter, zout, zoet en zuur, die in Azië vooral als smaakversterker voor gerechten wordt gebruikt. Maar als zout­vervanger op een gekookt eitje doet-ie het ook goed. En met het oog op je gezondheid is dat een slimme keuze: royal kombu bestaat voor 75 procent uit kalium – een gezond, bloeddrukverlagend zout – terwijl gewoon keukenzout enkel natrium­chloride bevat. Inmiddels hebben we twee soorten kruidenpotjes uitgebracht die in verschillende supermarkten te koop zijn. Maar onze belangrijkste afzetmarkt zijn ambachtelijke voedselproducenten die er onder meer zeewierballen en zeewierburgers mee maken.’

En hoe gaan de zeewierzaken?
‘Als eersten in Nederland een commerciële zeewier­boerderij beginnen; daar word je niet in korte tijd steenrijk mee. Maar dat was ook niet het doel. We hebben er veel spaargeld in gestoken, halen er nu een bescheiden salaris uit en verwachten dit jaar break-even te draaien. Een nieuwe industrie uit de grond stampen vergt nou eenmaal veel investering. Gelukkig worden we van alle kanten gesteund. In het eerste jaar kregen we een subsidie van € 60.000 van de provincie Zeeland, en we hebben vier investeerders. Toch blijft het voorlopig pionieren. Toen we begonnen, werden we daarom voor gek verklaard. Maar recent heeft de Wageningse universiteit 5 miljoen euro beschikbaar gesteld voor onderzoek om de duurzame zeewierteelt verder van de grond te tillen. Dat is een flinke stap voorwaarts.’

Wat zijn jullie toekomstplannen?
‘Een parelketting van duurzame zeewierboerderijen langs de Europese kust, waarvan we overigens niet allemaal eigenaar hoeven en kunnen zijn. Ons streven is dat over twintig jaar iedereen minstens één keer per week zeewier eet. Daarvoor moet bij de consument nog wel een knop om. Die kent het voornamelijk alleen van de vloedlijn, waar het een week heeft liggen drogen. Ja, dat ziet er niet smakelijk uit.’




Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.