RADAR+ Online

Word Abonnee

fotografie: Anneloes Pabbruwee

9IMG_9127_c.jpg

Op rantsoen

Nadat Gerhard Hormann een aantal thrillers schreef, verscheen in 2012 Hypotheek­­­­vrij!; een semi autobiografisch verslag waarin hij een pleidooi houdt voor het aflossen van de aflossingsvrije ­hypotheek. Het nieuwe nietsdoen (2014) en De ­omgekeerde werkweek (2015) gaan over minder werken, deeltijdpensioen en ­onthaasten.

Mensen vragen me vaak of het niet moeilijk is, en of ik er zo langzamerhand niet moe van word, om zuinig te leven. Meestal begin ik dan met uitleggen dat het enorm helpt als je aan het besparen bent voor een duidelijk doel. Elke extra aflossing op je hypotheek betaalt zich meteen terug in lagere maand­lasten, zodat de beloning direct zichtbaar is en je ­vanzelf gemotiveerd blijft om verder te gaan. Zuinig leven (of hoe je het ook wilt noemen, want het is maar een label) wordt zo vanzelf een gewoonte, een gezonde verslaving en zelfs een tweede natuur. Ik vergelijk het vaak met een dieet: als je een tijdje geen suiker in je koffie doet en geen jus over je aardappels om een paar kilo kwijt te raken, lúst je dat op een gegeven moment ook niet meer. Door jezelf tijdelijk op rantsoen te zetten, verandert soms je gedrag voor de rest van je leven. Bezuinigen is ook helemaal niet zo moeilijk als je met enige regelmaat een pauze inlast of jezelf een beloning in het vooruitzicht stelt. Zolang er geen deurwaarder in je nek staat te hijgen, bepaal je namelijk helemaal zelf in welk tempo je het doet en hoe strak je de broekriem aanhaalt. Zuinig leven kan ook alleen maar een sport worden als je er uit vrije wil voor kiest. Bewust een tijdje geen nieuwe kleren kopen omdat je je woningschuld omlaag wilt ­brengen (en voor dat doel zelfs een keer de zomervakantie overslaan) is iets volstrekt anders dan het ene gat met het andere vullen omdat er elke maand simpelweg te weinig geld binnenkomt.

Het eerste wordt op den duur bijna een leuk spelletje, het tweede is een constante bron van stress. Bezuinigen is ook makkelijk, omdat je alleen maar hoeft te beknibbelen. Je let op aan­biedingen, koopt uitsluitend wat je echt nodig hebt en geeft elke maand structureel zo ­weinig mogelijk uit. Het wordt pas ingewikkeld als je bestedingsruimte ineens toeneemt en je weer moet wennen aan dat nieuwe budget. Dat merkte ik toen mijn vrouw tijdelijk een dag extra per week ging werken en dus ook meer ging verdienen. Je zou denken dat je dan automatisch meer geld overhoudt, maar tot mijn verbijstering stonden we aan het einde van de eerste maand zelfs rood. Doordat je je bij elke uit­gave iets nonchalanter gedraagt vanwege die plotselinge loonsverhoging, bestaat het gevaar dat je ongemerkt € 300 extra uitgeeft terwijl je maar € 200 meer verdient. Als je wil weten hoe dat mechanisme werkt, moet je een splinternieuwe auto waarvan je de buiten­maten nog niet helemaal goed kan inschatten maar eens in een krappe ruimte proberen te parkeren zonder krassen te maken. Zoals je na elk dieet moet aftasten hoeveel je kunt eten zonder meteen weer kilo’s aan te komen, zo moet je brein ook weer even ­wennen aan die extra bestedingsruimte. ­Bezuinigen is dus geen kunst, het is juist de kunst om de teugels te laten vieren zonder dat je paard door een etalageruit vol onweerstaanbare aanbiedingen galoppeert.




Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.