RADAR+ Online

Word Abonnee

tekst: Mischa Blok

thumb-img-9483-1024-2ZW.jpg

Column: Acht vijftig

RADAR Radio-presentator Mischa Blok praat op straat met mensen over hun nieuwste aankoop en loert schaamteloos in hun tassen. Tussendoor kijkt ze weleens in een etalage en droomt ze van een roze jas. Een dure roze jas.

Ongegeneerd bekijk ik hem door het glas. Geniet ik van zijn vorm, zijn durf om anders te zijn dan alle andere, zijn zachtheid. En ik wéét dat hij heel zacht is, want ik heb verschillende keren uitgebreid aan hem gevoeld. Hij is perfect, deze roze winterjas waar ik al wekenlang verliefd op ben. Enige minpunt? Het prijskaartje. Vijfhonderddertig euro. Ik wankelde op mijn benen toen ik dat de eerste keer las, en nog een keer las en van pure schrik durfde ik hem vervolgens niet eens te passen. Voor onze wekelijkse uitzending van RADAR op NPO Radio 1 ga ik iedere week naar een winkelstraat om daar met toevallige voorbijgangers te praten over hun nieuwste aankoop. Loop ik op mensen af en vraag ik ze: ‘Wat heb je gekocht en mag ik even in je tas kijken?’ Wat volgt, is een boeiend inkijkje in de verschillende koopstrategieën van mensen. Een man van in de vijftig loopt genietend en doelloos rond en laat me verlekkerd zijn laatste impulsaankoop proeven: verse kokosmakronen. Die inderdaad heel lekker zijn. Een jong meisje showt haar nieuwste streepjesshirt, een weloverwogen aankoop die ze wekenlang op internet bestudeerde. Na lang wikken en wegen is het besluit gevallen en weet ze zeker dat ze geen spijt zal krijgen. Een elfjarige jongen met zijn moeder. In de plastic tas een trainingspak van Paris Saint-Germain. Ingepakt in cadeaupapier, want het is alvast voor zijn verjaardag. Zijn voorliefde voor dure merkkleding levert regelmatig discussies op met zijn moeder, maar daar zal vanaf volgend jaar verandering in komen, want dan krijgt hij kleedgeld. En dan spot ik een jongen, ik schat hem in de ­twintig. Drie tassen vol nieuwe aankopen. Ik vraag hem wanneer hij écht het gevoel heeft dat hij iets moet kopen. ‘Als ik er warm van word’, antwoordt hij met een dromerige glimlach. Als ik hem vraag om mij zo’n nieuwe aankoop te laten zien waar hij zo warm en dromerig van wordt, pakt hij een grote doos uit een papieren tas. Een suède schoen met een knalrode zool, maat 43 komt tevoorschijn. Zijn ogen beginnen te stralen, hij is echt heel blij met deze nieuwe aanwinst. En ik geef toe: het is een mooie schoen. Zacht ook. En dan de hamvraag: hoe duur? ‘Acht vijftig’, antwoordt hij een beetje nonchalant. Eerst denk ik dat ik hem niet goed versta. ‘Wat? Achthonderdvijftig euro? Niet! Echt?’ Hij knikt. Mijn mond valt letterlijk open. ‘Hier doe ik mijn hele leven mee,’ legt hij uit, ‘als ik ze gedragen heb, dan gaan ze terug in de zak en die gaat dan onder mijn bed. Alleen voor speciale gelegenheden hè, ik ga hier niet mee naar buiten om een balletje te trappen.’ Nee, dat hoop ik niet. En ik hoop ook dat hij ze, voordat hij ze de eerste keer zal aantrekken, zal inspuiten met een stevige vuil- en vochtwerende spray. En mijn roze winterjas? Die hangt nog steeds in de winkel mooi, zacht en belachelijk duur te wezen. Wachtend op een nieuwe eigenares die er wél van overtuigd is dat deze jas haar blij genoeg gaat maken om die vijfhonderddertig euro zo snel mogelijk te kunnen vergeten. Voor mij zit er maar één ding op: hopen dat volgende winter roze helemaal uit de mode is.




Sluiten

INHOUDSOPGAVE
inhoud6.jpg