RADAR+ Online

Word Abonnee

Diet Groothuis werkt als journalist en columnist, schrijft gedichten en geeft poëzieworkshops. Met het ongekend populaire Het Grote Poetsboek maakte ze poetsen hip. In het beste geval word je er rustig van.

POETSboek.tif

Diet ziet op tegen de grote schoomaak

Tips voor wie toch aan de slag wil

  • Gooi alle ramen open, werk het winterstof eruit. Klop kleden, dekbedden, kussen en matrassen uit met een good old mattenklopper en hang ze een dag buiten.
  • Klop de gordijnen uit. Wassen kan, maar is riskant. Soms krimpen ze.
  • Haal alle kasten leeg, sop ze uit. Gooi weg wat weg kan.
  • Maak een lijstje van dingen die je nu nog het meest dwars zitten en hang die op een opvallende plek.
  • Werk elke avond na het eten één punt van je lijstje weg. Het kost je waarschijnlijk niet meer dan een kwartier. Na een paar weken heb je heel veel gedaan.
  • Zie je dit niet gebeuren? Huur iemand in.

poetsboek---groothuizen

Diet Groothuis schreef Het Grote Poetsboek, onmisbaar in elk huis­houden. Atlas Contact, € 19,99

Langzaam begint het te kriebelen. Te knagen en te zagen. Onderhuids, maar het kan elk moment als de bliksem toeslaan. Het zat eraan te komen, al keek ik er bepaald niet reikhalzend naar uit. Maar de zon neemt toe in kracht. Als mijn ogen me al niet hadden verklapt wat hier loos is in huis, dan doen die scherpe, nietsontziende laserstralen het wel. Het is hier eh… smoezelig lijkt me een juiste omschrijving. Het woord vies gebruik ik liever niet, maar op sommige plekken is zelfs dat woord van toepassing. Hoe kán dat? Ondanks mijn heilige voornemen om sinds mijn verhuizing een jaar geleden alles bij te houden, is op veel plaatsen toch de klad erin geslopen. Dat geef ik niet graag toe. Een poetsvrouw heeft zo haar trots. Ik geef wel ruiterlijk toe: ik houd eigenlijk niet van poetsen. Wel heb ik mijn huis graag schoon. Dus houd ik BIJ. Mijn gouden handvest ter voorkoming van erger.

Elke week de chaos te lijf, zodat het hier leefbaar blijft. Waarom ogen zoveel plekken dan opeens zo groezelig? Waar komt dat vuil vandaan? Een ontmoedigende kwaadheid borrelt in mij op. Over dat ellendige huishouden dat altijd maar doorgaat en nooit eens af is. Ik kijk rond. Keukenladen liggen vol kruimels. De afvoer van de gootsteen is bruin van de aanslag. Het randje rond de kraan: idem. Van de vloeren kun je bepaald niet eten. Spiegels: zwaar bewolkt. En haren, haren, overal haren. IJskast: schimmels in vijf kleuren neon. Hoe lang is die niet schoongemaakt? Kers op de taart: mijn nieuwe jaloezieën. Het stof wappert er in wolken vanaf. Daar heb ik tijdens mijn wekelijkse rondje nooit tijd voor. En wat dacht je van het rooster van de afzuigkap, de ventilatieroosters en, mijn hemel, alweer die ramen? Bovenop de keuken-, linnen- en boekenkasten kijk ik maar niet eens. Alles bij elkaar is dit wel wat meer werk dan die één à twee uur die ik er wekelijks in steek.

Ongewenste conclusie: ik kan wel leuk lijstjes aanleggen van wat er per week/maand/kwartaal/jaar allemaal in huis moet gebeuren, maar je eraan houden vraagt behalve discipline een gevoel van urgentie. Het probleem is dat er altijd zo veel andere dringende dingen zijn die moeten gebeuren. Meestal zakt poetsen dan naar onderaan de lijst. Om mezelf te kalmeren poets ik één keukenla. Morgen verder. Of volgend voorjaar.




Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.