Radar+ Online

Word Abonnee

31GettyImages-517520058.jpg

Ik vertrok deel 3

Ronald en Anneke Kramer vertrokken in 2009 met hun vier kinderen naar Oostenrijk om daar Gasthof Sonnenlicht te runnen (gasthof-sonnenlicht.at). Een halfjaar later overleed Anneke aan kanker. Ronald (nu 51) en zijn kinderen bleven in Oostenrijk en ondanks het verlies hebben ze een fijn leven opgebouwd. In 2011 kreeg Ronald een nieuwe vriendin: Sacha (nu 46). Zij en haar twee kinderen wonen inmiddels vijf jaar in Oostenrijk.

Ronald: ‘Sacha en ik leerden elkaar in 2011 kennen via internet. Ik was op zoek naar een maatje. Alleen is maar alleen, al ben ik nooit ­eenzaam geweest. Maar met kinderen praat je toch over andere dingen dan met een partner.’ Sacha: ‘Mijn man overleed in 2010 en op je 39ste ben te jong bent om alleen te blijven. Eigenlijk ben je op elke leeftijd te jong om alleen te blijven.’ Ronald: ‘Samengestelde gezinnen zijn nooit ­makkelijk. Je zit met al die karakters bij elkaar. Wij hadden allemaal in korte tijd een verlies en een emigratie meegemaakt. Onze kinderen waren ook nog eens op een verschillende manier ­opgevoed.’

Naamloos-4

 

We latten in één huis
Sacha: ‘Achteraf gezien was het een jaartje doorbijten, en daarna is alles goed gekomen. Ik weet dat ik op een gegeven moment mijn kinderen in de auto heb gezet en het dorp uitreed. Na een paar kilometer zette ik de auto stil en zei tegen de kinderen: zeg het maar, terug naar Nederland of hier blijven? Allebei wilden ze blijven. Dat verbaasde me toen, maar het was wel een goed teken.’ Ronald: ‘In de uitzending van Tien jaar Ik vertrek zegt Tim dat hij zich als kind afvroeg of zijn ­moeder vervangen werd door Sacha. We hebben de ­kinderen uitgelegd dat niemand wordt vervangen. Het kost tijd om iedereen zijn plek in de roedel te laten vinden. We hadden in de gaten dat het met zijn achten bij elkaar niet zou gaan lukken, daarom hebben we ieder met ons eigen gezin een ander appartement in het hotel. We latten in één huis.’

Met de kinderen gaat het goed
Ronald: ‘Ik heb gemerkt dat hoe verdrietig kinderen ook soms kunnen zijn over het verlies van hun vader of moeder, ze wel ­vooruitkijkers zijn. Ze gaan anders met zo’n verlies om dan ­volwassenen, die volgens mij toch meer blijven denken aan wat er was. Wat er was, was heel mooi en fijn, maar je moet toch verder met je leven. Plezier maken en het leuk hebben: daar gaat het om. Het gaat met de kinderen goed. Mijn oudste zoon Thomas is nu 20 en werkt als skilifttechnicus in het dorp. Tim is 18 en doet ­eindexamen aan de hotelschool. Iris, de dochter van Sacha, is 17 en doet een management- en tuinbouwopleiding. Sara is 15 en woont zoals de meeste pubers in Oostenrijk in een internaat. Ze is bezig met schansspringen op topsportniveau. Femke en Thomas, de zoon van Sacha, zijn 13. Femke wil ook verder in de sport – zij is een biatlon­talent in Oostenrijk – en Thomas gaat iets technisch doen. Sara en Femke hebben in verband met de sport naast de Nederlandse ­nationaliteit nu ook een ­Oostenrijks paspoort. Alle ­kinderen zitten op hun eigen manier lekker in hun vel.’ Sacha: ‘We hebben met z’n allen iets moois opgebouwd. Ook zijn we goed geïntegreerd. School, het verenigingsleven en sport helpen daarbij. We pachten nu ook het lokale openlucht­zwembad, waardoor de sociale contacten in het dorp nog ­sterker zijn geworden omdat iedereen elkaar daar treft. Al met al mogen we alle acht supertrots zijn op hoe het gaat, hier in Maria Alm!’ Deze uitzending van Ik vertrek is terug te kijken op: avrotros.nl/ik-vertrek/radarplus




Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.