RADAR+ Online

Word Abonnee

Tekst: Lara Aerts | Fotografie: Anja Robertus

163---columlara.jpg

Wifi-loos poepen

De kinderen willen naar Ibiza en een villa met verwarmd zwembad, maar maken de fout een foto van een piepklein huisje in Drenthe ‘Aaah schattig!’ te vinden. Dus boekt hun krenterige moeder dat onmiddellijk. 

Of we in de vakantie naar Ibiza zouden gaan, wilden
de nakomelingen weten. Alweer? We zijn daar van de zomer toch geweest? Klopt, en graag maken ze er een traditie van. ‘Vorige keer was het toch supergezellig, mam? Dat kunnen we toch weer doen?’

Dat hele ik-heb-een-alleenstaande-moeder-die-de-eindjes-aan-elkaar-moet-knopen blijft maar langs ze heen gaan. Of misschien zien ze wel dat ik die alleenstaande moeder met losse eindjes ben, maar weten ze hun wensen en lifestylevoorkeuren er maar moeilijk op aan te passen. Zij menen dat geregelde trips naar een Baleaar gewoon een mensen-, of beter gezegd, een kinderrecht is. Want: ‘Wat hebben we anders te doen, de hele vakantie?’

‘Ben je gek, we gaan het huis opruimen’, wilde ik ze dus ook toesnauwen. ‘En als we daarmee klaar zijn, zetten we onze oude kleren op Markplaats en vragen we bij het Leger des Heils of ze nog wat handjes kunnen gebruiken op een van hun opvanglocaties!’ Maar zelf was ik eerlijk gezegd ook wel aan een break toe.
Er kwam dus niet veel meer dan een slap ‘Hmm…’
over mijn lippen, waardoor de dame en heer onmid-dellijk hardop begonnen te dromen over een grote
villa met een verwarmd zwembad en voor iedereen
een slaapkamer ter grootte van een balzaal. Met eigen badkamer. Vriendjes en vriendinnetjes mee, superleuk met zijn allen de lokale wintermarktjes afstruinen.
En – toch even dat besef – het was laagseizoen, dan is het toch lekker goedkoop!?

Hun exorbitante eisen deden mij fluks richting laptop snellen. Ik googelde op ‘karig onderkomen’ en ‘spartaanse vakantie’. Ik zou ze leren! Al snel kwam ik terecht bij een aanbieder van een piepklein huisje in het uiterste noorden van Drenthe. Mijn hart maakte een sprongetje: bestaat er iets lievers dan een tiny house? Zo’n koddig klein houten huisje midden in de natuur, twee ezels als buren, ‘s avonds gezellig fikkie stoken in de vuurkorf, broodjes op een stok en marshmallows roosteren, kortom, alles wat wél is vastgelegd in het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind, maar dan op twaalf vierkante meter.

Ik liet wat foto’s zien aan mijn kinderen. Ook Daya en Indra vonden het huisje ‘Aaah schattig!’ dus razendsnel reserveerde ik het stulpje. Ja, ik had er haast mee. Het moest gebeuren voor ze de kleine lettertjes onder ogen kregen. Ze gaan namelijk een vakantie tegemoet waarin compleet wifi-loos gepoept wordt op een composttoilet. Buiten! Er is één bed voor drie mensen. Stromend water komt uit de jerrycan – zelf vullen. En de ijskast is een gat in de grond, afgesloten met een luikje. Ze kijken er erg naar uit. Heerlijk, denken ze. De hele dag appen en vlogs kijken bij de houtkachel. Ook ik verheug me. 

Op Facebook heb ik al een oproep geplaatst: Van wie mogen wij Monopoly en Kolonisten van Catan lenen? Het wordt vast net zo gezellig als op Ibiza. 

En zo niet, dan verban ik ze naar het composttoilet. Met een afschrift van het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind. +




Sluiten

INHOUDSOPGAVE
In dit RADAR+ magazine
004_BW_RADAR6.jpg
Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.