RADAR+ Online

Word Abonnee

Tekst: Gerhard Hormann | Fotografie: Anneloes Pabbruwee

2IMG_9127_c.jpg

Column: Blijf trappen

Niet dat hij iets tegen de elektrische fiets heeft, maar het zou Gerhard Hormann niks verbazen als je fitter wordt van zes kilometer op een gewone fiets dan van zestig op een e-bike.

De laatste tijd heb ik last van een tic die zo hardnekkig is dat je het best een obsessie zou kunnen noemen: bij iedereen die ik onderweg op de fiets inhaal, werp ik een blik op de bagagedrager om te zien of zich daar soms een accu bevindt. Zo hoef ik niet eens de officiële statistieken te raadplegen om te weten dat meer dan de helft van de fietsers inmiddels een e-bike heeft aangeschaft.

Voor stadsverkeer gelden heel andere cijfers, maar in het buitengebied zijn gewone fietsen inmiddels zo zeldzaam dat ik bijna van verbazing van mijn racefiets tuimelde toen ik met moeite twee vrouwen van eind vijftig inhaalde die er op hun sportfiets flink de vaart in hielden. Niet alleen sprak ik in het voorbijgaan mijn bewondering uit voor hun spierkracht, ik stak bij het afscheid ook mijn duim op.

Dat wil niet zeggen dat ik iets tegen e-bikes heb, zeker niet nadat ik jaren geleden al eens heerlijk op een door stroom aan-gedreven mountainbike door het Oostenrijkse gebergte had gecrost. Een elektrische fiets is een ideaal alternatief voor wie net te ver van zijn werk woont of geen zin heeft met een bezwete rug op kantoor aan te komen. Het helpt ouderen ook om langer te
blijven fietsen en langere afstanden af te leggen. Daarnaast
kan het een uitkomst zijn voor vrouwen die hun partner op eigen kracht niet meer bij kunnen houden (sorry, maar andersom heb ik nog nooit meegemaakt).

Toch word ik er een beetje droevig van als ik bij de fietsen-maker twee fonkelnieuwe e-bikes klaar zie staan om te worden -opgehaald en ik op het label lees dat ze bestemd zijn voor -kennissen van mij, een echtpaar van mijn leeftijd. Niet alleen zie ik ze in gedachten al samen opstappen in een identiek windjack, ik vraag me vooral af of deze aankoop wel echt nódig is. Willen ze per se tochten gaan maken van tachtig kilometer of zijn ze liever lui dan moe? 

Zonder meteen de helft van de lezers te beledigen, denk ik dat mensen op een e-bike niet alleen hun snelheid onderschatten maar ook het effect op hun lichamelijke gezondheid -óverschatten. Je gaat weliswaar heel hard op zo’n ding zonder heel hard te hoeven trappen, maar volgens mij gaat je conditie veel minder hard vooruit. Ik weet niet of het weleens wetenschappelijk is onderzocht, maar het zou me niks verbazen als je fitter wordt van zes kilometer op een gewone fiets dan van zestig op een e-bike.

Daarom (en ook omdat goede voornemens stukken makkelijker vol te houden zijn wanneer je besluit iets niet te doen wat je toch al niet deed) lijkt het me een verstandig idee om te wachten met de aanschaf van een e-bike tot het echt niet anders meer kan. Om precies dezelfde reden moet je ook pas gelijkvloers gaan wonen wanneer je een traplift nodig hebt en niet voor de -zekerheid ‘alvast’ op je zestigste. Anders gezegd: je moet zo
lang mogelijk zelf blijven trappen en trappen blijven lopen.+




Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.