RADAR+ Online

Word Abonnee

2lesje-eco.jpg

Column: Indra verdient geld als water en heeft weer zin in een Turkse pizza

Lara drukt haar kinderen op het hart dat niets zo duur is als de horeca. Maar haar veertienjarige zoon Indra verdient geld als water en heeft alweer zin in een Turkse pizza. Wij zeggen: láát die jongen.

Mijn zoon heeft de bijbaan van zijn leven gevonden. Indra, zelf een fanatiek hockeyer, die nergens liever staat dan op of naast een hockeyveld, heeft zich ingeschreven bij iklaatfluiten.nl. In de hockeysport is het gebruikelijk dat de meeste volwassen hockeyers beurtelings als scheidsrechter optreden. Een klusje waar de meesten van gruwen. Iklaatfluiten speelt daar handig op in: via de site besteed je voor een aantal tientjes je fluitbeurt aan een ander uit. En daar komt Indra letterlijk en figuurlijk in het spel: hij is in dienst getreden bij Iklaatfluiten. Voor een heel aardig bedrag komt hij scheidsrechtertje spelen en houdt hij vijf kwartier lang toezicht op een sportief verloop van de wedstrijd. 

Een vorm van matchfixing is het eigenlijk: voor elke match wordt Indra gefixt, de heren LZWIDK (Liever Zitten We In De Kantine) of Dames ZFIVL (Zelf Fluiten Is Voor Losers) betalen grif. Iedere zondag van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat loopt hij wedstrijden te fluiten. Weer of geen weer, huiswerk of geen huiswerk. Glunderend laat hij mij zien hoeveel er wekelijks op zijn rekening wordt bijgeschreven: een bedrag waar zelfs een volwassene voorzichtig van begint te watertanden. ‘Ik ben pas veertien, hè mam!’, roept hij. En: ‘Zoveel geld voor iets dat ik zó leuk vind!’

Ook ik kijk regelmatig op mijn bankierenapp – waar ik ook de rekeningen van mijn kinderen in de gaten houd – en tot mijn schrik zie ik dat Indra’s geldvoorraad ook net zo hard weer slinkt. Een tientje naar Bagels Voor Veel BV en drie knaken naar v.o.f. Een Colaatje Is Lekkerder In Een Glas. Het is afschuwelijk om te moeten concluderen dat hij mijn waarschuwingen over het horecalek aan zijn laars heeft gelapt. Waar andere ouders hun kinderen vertellen uit te kijken voor enge mannen of op te letten met oversteken, heb ik mijn kinderen op het hart gedrukt dat niets zo duur is als de horeca. Een tosti hier, een drankje daar: het lijken kleine bedragen, maar als je het allemaal bij elkaar optelt, gaat het om zakken vol.Vlijtig begin ik aan een Excelsheet en reken hem voor wat het op jaarbasis kost om elke dag na schooltijd geld uit te geven aan Turkse pizza’s of grillburgers. Maar ik kan hem niet overtuigen. Hij vindt niets lekkerder dan consumpties genuttigd in de horeca. Of de hockeykantine, waar hij nog net niet Heren LZWIDK of Dames ZFIVL trakteert. En daarbij: hij heeft ook gewoon honger. Hoeveel energie denk ik wel niet dat het kost om wekelijks zoveel wedstrijden te kunnen fluiten? Dan heeft hij toch niet genoeg aan de door mij verstrekte bammetjes en piepers? Hij eet om zijn bijbaantje te houden en hij houdt zijn bijbaantje om te eten. Zijn redenering is sluitend. Het is duidelijk: deze wedstrijd heb ik verloren. 




Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.