Radar+ Online

Word Abonnee

Tekst: Gerhard Hormann | Fotografie: Anneloes Pabbruwee

IMG_9127_c.jpg

De luie spaarder

Journalist, politicoloog en schrijver Gerhard Hormann pleit voor totale controle over je eigen financiën. Hij publiceert graag over het streven naar hypotheekvrij wonen. Vanaf dit nummer schrijft hij een column in RADAR+.

Toen ABN AMRO eerder dit jaar naar de beurs ging, werd mij door een journalist de vraag voorgelegd of ik van plan was aandelen te kopen van deze bank. Nou nee, want ik sliep juist zo lekker rustig nadat ik een groot deel van de hypotheek versneld had afgelost. Bovendien gedraagt de beurs zich de laatste tijd erg nerveus. En dan ben ik ook nog eens het prototype van een luie spaarder. Of, zo je wilt, een domme spaarder. Sinds ik als middelbare scholier een girorekening opende, is de rente nog nooit zo laag geweest. Op dit moment ontvang ik op mijn comfortspaarrekening een rentevergoeding van een schamele half procent. Dat is bizar, want toen ik op mijn 25ste een handtekening zette onder het koopcontract van ons eerste huis, schommelde de hypotheekrente nog rond de 7%. Op aanraden van onze tussenpersoon hebben wij de rente destijds voor twintig jaar vastgezet, want veel lager zou die volgens hem toch niet meer kunnen worden. Nadat die periode verstreken was, betaalden we nog maar 4% en zelfs dat geldt inmiddels als ‘veel’. De rente staat nu niet alleen historisch laag, maar ook belachelijk laag en misschien zelfs wel verontrustend laag.

Natuurlijk vind ik het spijtig dat de spaarrente een dieptepunt heeft bereikt, uitgerekend op het moment dat ik meer geld op de bank heb staan dan ooit. Voorheen had ik van alleen de rente elk jaar een héél dure racefiets kunnen kopen, nu schiet er net genoeg over voor een nieuwe helm, een setje nieuwe banden en een servicebeurt. Zo loop ik elk jaar een paar duizend euro’s mis. Toch begin ik altijd te steigeren zodra er weer eens geroepen wordt dat sparen neerkomt op ‘stelen van jezelf’. Het klopt dat de huidige schamele rente niet eens genoeg is om de netto vermogensrendementsheffing van 1,2%  te betalen aan de fiscus zodat je feitelijk inteert op je spaargeld. Aan de andere kant is de inflatie ook erg laag, waardoor je zuurverdiende geld zijn waarde behoudt en je nauwelijks inlevert aan koopkracht. Bovendien hanteer ik een heel andere, veel dynamischere definitie van sparen dan de meeste adviseurs. Die kijken doorgaans hoeveel geld een bedrag dat op 1 januari op de bank staat aan het einde van die twaalf maanden netto heeft opgebracht, terwijl ik juist benieuwd ben hoeveel je in een jaar tijd zou kunnen overhouden door verstandig met je geld om te gaan en slim te besparen. 

Door zuinig te leven – en ik zal in een latere column nog eens uitgebreid ingaan op de vraag hoe zuinig precies – slagen wij er al een paar jaar in om rond te komen van de helft van ons gezinsinkomen. Dat betekent dat we flink wat geld opzij weten te zetten om naar keuze de hypotheek mee af te lossen of de spaarrekening te spekken. Zo groeit mijn banksaldo elk jaar met een bedrag waarvoor je een heel leuke nieuwe auto zou kunnen kopen. De eerste adviseur die mij kan uitleggen op welke manier ik dan precies ‘armer’ ben geworden, moet ik nog tegenkomen. +




Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.