RADAR+ Online

Word Abonnee

Tekst: Lara Aerts | Fotografie: Anja Robertus

IMG_3162CP.jpg

Had ik maar...

Een huisdier is duur. Na de dood van haar geliefde Rubio nam Lara zich voor: we nemen nooit meer een hond. Al gauw vloog de lege plek op het kleed haar naar de keel. En voor ze het wist stond ze knaagstokjes en een Parishilton-hondentas af te rekenen voor pup Sola. 

Hoewel ‘Had ik maar…’ zelden een zinvolle gedachte is, heb ik ‘m de laatste tijd regelmatig. Zéér regelmatig. Eigenlijk zo’n beetje elke ochtend als ik wakker word gelikt door Sola, onze nieuwe pup. Een maand geleden was Sola nog niet in ons leven. Rubio wel. Zeven jaar geleden haalden we hem op bij het asiel. Volgens velen was hij de lelijkste hond van de stad. Wij vonden hem de liefste. Hij liep mij overal achterna. En als ik niet voorhanden was, sjokte hij naast de kinderen. En op het laatst was het écht sjokken. Het beestje leek aan alle kanten te piepen en te kraken. Het was geen ouderdom, vertelde de dierenarts mij na twee consulten, diverse bloed- en urinetesten en een uitgebreide echo (kosten: € 350). Rubio bleek erg ziek. Hij had een levertumor. En voor € 224 kreeg hij een dag later bij de spoedkliniek een spuitje. Daar sta je dan, met je overleden hond. Je moet er iets mee, maar wat? Ik had grofweg drie keuzes, vertelde de dienstdoende spoeddierenarts. Er was iets waar het woord destructie in voorkwam en er was iets met 'een hoop andere huisdieren'. Maar Rubio kon natuurlijk ook een individuele crematie krijgen. Voor het luttele bedrag van € 139 hebben wij Rubio in hoogsteigen persoon nu in een aardenwerken urn op een altaartje in de huiskamer staan. Het blijft toch je hond. En hoewel ik me had voorgenomen na Rubio nooit, nooit, nooit meer een huisdier te nemen, vloog die lege plek op het kleed ons zodanig naar de keel dat ik binnen no time weer voor de bijl ging. Het werd een pup dit keer. Uit een nestje. Sola was, net als haar broertjes en zusjes, € 400 waard. En hoewel het me eerst praktisch leek een kleiner formaat hond te nemen, betekende dat ook dat ik nieuwe halsbanden, etensbakjes, speeltjes, knaagstokjes en een Parishiltonhondentas moest kopen, want alle spullen die van Rubio waren geweest, bleken voor Sola een paar maten te groot. Binnen twee uur waren we alle drie smoorverliefd op Sola. Met haar prachtige bruine vacht en grote, donkere ogen wond ze ons om haar kleine pootje. En dat staartje! Dat neusje! Je snapt: dit beest zou de meest verwende hond uit de geschiedenis kunnen worden. Dus trok ik nog een keer mijn portemonnee zodat we nu tien weken lang op puppycursus mogen. Zo wordt ze niet alleen de mooiste, maar ook de braafste hond van de stad. Ondertussen sla ik mezelf voor de kop. Met mijn lege portemonnee. Had ik maar… een ander vak gekozen. Dan had ik slechts twee uur per dag hoeven werken, en de rest van de tijd met Sola door het park kunnen paraderen. Had ik maar gekozen voor een beroep in de dierenwereld. Dierenwinkelier slash dierenarts slash dierentemmer slash dierencremator. Had ik maar. Of wordt het: zal ik maar? +




Sluiten

INHOUDSOPGAVE
In dit RADAR+ magazine
004_BW_RADAR6.jpg
Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.