RADAR+ Online

Word Abonnee

fotografie: Anja Robertus

2_DSC5209BWC.jpg

Met de vlam in de pijp

Lara aerts (42) is freelance journaliste, ze werkt o.a. voor RADAR+ en woont met haar kinderen Daya (15) en Indra (14), een hond en een kat in Amsterdam. Om het gezin in de lucht te houden, werkt ze zich (met plezier) zes slagen in de rondte en past ze wat kunst en vliegwerk toe om uit de rode cijfers te blijven.

ls ik een scooter mag, dan ­vergeef ik je alle fouten die je ooit hebt gemaakt.’ Mijn kinderen gebruiken grof geschut als ze iets in hun hoofd hebben. Maar aangezien ik nog nooit één fout heb gemaakt, wuifde ik dit chantagemiddel hard lachend weg. Sterker nog: ik heb onlangs een scooterverbód ingesteld: zolang zij minderjarig zijn of onder mijn dak wonen, mogen zij geen scooter kopen. De redenen? Een scooter is gevaarlijk, milieuvervuilend en het is bovendien een hufterig apparaat dat hufterig rijgedrag uitlokt. ‘Dan wil ik een elektrische fiets’, eiste Indra een paar maanden geleden. Stom­verbaasd was ik. Een elektrische fiets? Een bejaardenfiets met een stekker? Daar wil toch geen zichzelf respecterende puber zich mee op straat vertonen? Wel dus. Volgens Indra is een elektrische fiets helemaal niets om je voor te schamen. Iederéén heeft tegenwoordig een elektrische fiets, juist de jongeren. Ik gooide het over een andere boeg: wat een onzin, je bent toch een gezonde, Hollandse jongen?

 

Ik betaal er geen cent aan mee, stamel ik, en zie aan Indra’s gezicht dat hij de strijd heeft gewonnen

 

Vroegah, toen alles beter was, zo ratelde ik verder, ­fietsten wij kinderen elke dag uren op-en-neer naar school, sportclubjes, vriendjes en vriendinnetjes. In de stromende regen, bij hagel en ijzel en voor- en tegenspoed. Conditie hadden we! Spieren! Gezonde blossen! Allemaal bullshit, meende mijn zoon. Daar kwamen zijn argumenten: een elektrische fiets is niet vervuilend – we hebben toch groene stroom? Het is geen hufterig apparaat en lokt geen hufterig rijgedrag uit. Gelukkig had ik nog één troef om hem te dwarsbomen: het is levensgevaarlijk om op een fiets met 25 kilometer per uur door het verkeer te razen. Prima, vond hij, of ik dan ook voortaan mijn racefiets wilde laten staan? Ik betaal er geen cent aan mee, stamelde ik, en aan Indra’s gezicht zag ik dat hij de strijd had gewonnen. Hij plunderde zijn bankrekening, troggelde mij toch nog € 150 af (met een berekening dat ik dat bedrag het komende jaar alleen al zou uitsparen op zijn openbaar vervoer) en hij toog opgewonden naar de fietsenwinkel. ‘Eén elektrische fiets, alstublieft.’ Niks ­verge­lijkend warenonderzoek naar de levensduur van accu’s, hij koos de beste fiets van onder de € 1000, en weg spoot hij, met de spreekwoordelijke vlam in de pijp de hoek om. Duizend euro! Wat een vreselijk hoog bedrag voor een kind van veertien. Maar volgens Indra is het de beste besteding van zijn hele leven. In tien minuten is hij op het hockeyveld, topfit voor de training of wedstrijd. En op de terugweg fietst hij fluitend naar huis, in plaats van als een stervende zwaan over zijn stuur te hangen. Het grootste voordeel van zijn fiets? ‘Al mijn vrienden willen hangen!’ Ik dank God voor mijn ruggengraat. Die scooter is er niet gekomen.




Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.