Radar+ Online

Word Abonnee

Tekst: Femke van der Laan | Foto: Linelle Deunk

rug.jpg

Gedupeerd na maagverkleining

Monique Dijkstra heeft elke dag pijn. Na een maagverkleining kampt ze met een enorm veloverschot waardoor ze vreselijke huidontstekingen heeft. Haar dermatologen zijn het eens: alleen plastische chirurgie kan helpen. Haar verzekeraar Menzis weigert te betalen. 'Dik zijn was absoluut geen pretje, maar dit leven is vele malen erger.'

 

20150311-RM#21_dup_moniquedijkstra_013DEF

Beslissen of je wel of niet een maagverkleining laat uitvoeren, nee, dat doe je niet zomaar even. Je hoort soms zulke horrorverhalen over mislukte operaties.’ Monique Dijkstra, 36 jaar en moeder van twee kinderen, woog 130 kilo. Ze ging drie jaar geleden onder het mes voor een gastric bypass, een operatie waarbij de maag wordt verkleind en de darmen worden omgelegd. Op dat moment heeft Monique al een leven van diëten achter de rug: hoewel ze aanvankelijk als kind een normaal gewicht had, begon ze rond haar achtste te groeien. De huisarts constateerde dat ze te zwaar was en samen met haar moeder ging ze op dieet. Monique: ‘Toen ging het eigenlijk meteen al verkeerd. Althans, het ging vaak wel even goed, maar daarna kwam ik weer aan. En zo was dat de rest van mijn leven: afvallen, aankomen, afvallen, aankomen: een jojo die steeds zwaarder werd.’

Min 32 kilo dankzij een maagbandje
De maagverkleining is niet de eerste ingreep die Monique liet uitvoeren: na de bevalling van haar jongste in 2009 klopte ze bij haar huisarts aan. Zo wilde ze het niet meer. Monique: ‘Ik herinner me nog goed hoe mijn oudste een keer van de glijbaan viel. Ik durfde niet naar haar toe te rennen. Al die kilo’s die dan op en neer door die speeltuin zouden schudden terwijl iedereen toekeek: ik schaamde me dood. Dus ben ik rustig naar haar toegelopen. Een korte afstand, maar voor mijn gevoel duurde het wel vijf minuten voor ik bij haar was. En al die tijd lag mijn dochter daar op de grond. Ik voelde me zo schuldig.’ Haar huisarts verwees haar door en vrij snel daarna kreeg Monique een maagbandje. Of dat werkte? ‘Op zich wel’, zegt Monique, ‘ik viel er 32 kilo mee af. Maar het was geen pretje: ik kon niet goed meer eten. Wat ik at, kwam meteen weer terug. Ik raakte uitgehongerd.’ Daarbij kreeg Monique last van ontstekingen: haar lichaam probeerde het bandje af te stoten. Monique: ‘Eerst hebben ze het bandje losser gezet, zodat ik weer gewoon zou kunnen eten en een beetje aan zou sterken. Maar meteen begon de jojo weer te rollen: de 32 kilo die ik kwijt was, zat er razendsnel weer aan.’ En de ontstekingen gingen niet over. Het was duidelijk: het bandje moest eruit. Haar arts vertelde dat tegelijk met het verwijderen van het bandje een gastric bypass kon worden uitgevoerd. Een moeilijke beslissing, zo'n operatie is niet zonder risico. Toch vond Monique dat de voordelen tegen de nadelen opwogen: ‘Ik raakte in paniek van de kilo’s die er weer aanvlogen. Ik zag ook helemaal niet zo op tegen de operatie zelf: ik was veel banger dat de bypass níét zou werken. Dit voelde echt als mijn laatste strohalm.’ De angst van Monique bleek onterecht: de operatie was een succes. ‘In het begin zag ik het niet zo duidelijk: het afvallen ging naar mijn idee niet heel snel. Maar toch ben ik in een jaar 62 kilo kwijtgeraakt.’

Het duurde even voor Monique het zelf durfde te geloven. De eerste keer dat ze werd nagefloten door bouwvakkers, had ze het gevoel in de maling genomen te worden: ‘In je hoofd weeg je gewoon nog 130 kilo. In mijn jeugd ben ik er zo vaak mee gepest. Dan duurt het lang voordat je echt beseft dat je er best goed uitziet.’

Ook als ik niet beweeg, doet het pijn
Niet alleen haar hoofd kon het afvallen niet bijhouden, ook haar huid lukte het niet om mee te komen. Al snel kampte ze met overtollig vel: ‘Ik heb daar vaak om gehuild, zo lelijk vond ik het. Alles hing. En het was ook een onprettig gevoel: bij het badmintonnen klapt het vel van je armen zo tegen je aan. En bij het lopen schuurt de huid van je bovenbenen vreselijk langs elkaar.’ Daarnaast kreeg Monique last van ontstekingen door het overhangende vel. En niet zo’n beetje ook: ze heeft last van hidradenitis, een pijnlijke huidaandoening die veroorzaakt wordt door de ziekte van Crohn, een darmziekte waarmee ze kampt, maar die verergerd wordt door het schuren en broeien van haar huid en huidplooien. Monique: ‘Het is ondraaglijk. Als ik ga zitten, is het of er honderden naalden in mijn billen worden gestoken. Fietsen is vreselijk. En lopen ook. Maar ook als ik niet beweeg, doet het pijn. De huid bij mijn billen ligt constant open.” De dermatologen die Monique bezoekt, zien geen andere oplossing dan plastische chirurgie: het overhangende vel moet weg, anders kunnen de ontstekingen nooit genezen. Er gaat een briefje naar haar verzekeraar Menzis en Monique kijkt al uit naar een leven zonder pijn. Tot ze het antwoord van Menzis te horen krijgt: de operatie wordt niet vergoed



Monique: ‘Ik snapte er niets van. Er zijn verzekeraars die deze operatie zonder medische indicatie vergoeden. Volgens mijn vier specialisten kan alleen plastische chirurgie mij helpen. Maar Menzis blijft nee zeggen. Om redenen die in mijn ogen onzinnig zijn. Mijn vel zou voor minstens een kwart over mijn bovenbenen moeten hangen. Of ik zou door de overhangende huid smetplekken moeten hebben. Maar hidradenitis is veel erger dan smetten.’ Het is een invaliderende aandoening, schrijft een van haar dermatologen dan ook in een volgend verzoek om vergoeding aan Menzis. En Monique ervaart zelf ook hoe invaliderend haar aandoening is: ‘Ik ga regelmatig onder het mes. Dan worden de ontstekingen aangepakt. Als de ontsteking oppervlakkig is, schrapen ze hem open: dan kan de troep eruit. Maar vaak genoeg moeten ze dieper gaan. Dan branden ze je huid weg op de plek waar de ontsteking zit. Dat geeft gaten die een tijdje open moeten blijven om de rommel eruit te laten. Door er verband in te stoppen, zorgen ze dat de wond openblijft. Zes keer per dag moet ik dat verband eruit halen om te spoelen. Het geeft rare littekens en de wonden doen pijn. En als je zes keer per dag moet spoelen, kun je niet meer werken. Ik heb mij ziek moeten melden. Al tien jaar werk ik bij een lingeriezaak, maar als dit nog een paar maanden langer duurt, raak ik mijn baan kwijt.’ 

Veel mensen denken bij plastische chirurgie aan cosmetische ingrepen: botox, fillers, liposuctie. Maar zo’n 85% van alle plastische chirurgie die in Nederland wordt uitgevoerd, is op medische indicatie. Deze operaties zijn dus noodzakelijk voor de gezondheid of de kwaliteit van leven van de patiënt. In 2005 is plastische chirurgie uit het basispakket van de verzekeraars gehaald. Sindsdien worden veel operaties niet meer vergoed, ook niet als ze echt medisch noodzakelijk zijn. Monique is dus niet de enige die hier de dupe van is. RADAR trok hierover met twee televisie-uitzendingen aan de bel en kreeg duizend reacties van mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Alle cases zijn door RADAR verzameld en eind maart aangeboden aan minister van Volksgezondheid Edith Schippers, met het verzoek met
een oplossing te komen voor dit
probleem. We houden je op de hoogte hoe dit afloopt via het
televisieprogamma en de website van RADAR (radartv.nl). 

Niet verminkt door een chirurg? Dan geen vergoeding De operaties zijn tijdelijke oplossingen: het is pappen en nathouden. Dus weer gaat er een verzoek naar Menzis. En nog een. Maar ze worden ste˜eds afgewezen. Monique: ‘In een van de afwijzingen stond dat ik verminkt moet zijn door een chirurg om in aanmerking te komen voor een vergoeding. Nou ja, zeg!’ Een operatie om haar overhangende vel weg te halen, kost zo’n 10.000 euro. Een bedrag dat Monique niet heeft. Maar ook een bedrag waarvan Monique niet begrijpt dat Menzis er niet mee over de brug komt: ‘Als je gaat uitrekenen wat al deze operaties kosten, wat ik aan medicijnen gebruik: dat gaat ver boven die 10.000 euro.’ Natuurlijk droomt ze ervan dat ze op een dag 10.000 euro in haar brievenbus vindt. Maar als ze toch aan het dromen is, gaat ze liever nog een stap verder: ‘Ik zou willen dat ik nooit aan die maagverkleining begonnen was. Dik zijn was absoluut geen pretje, maar het leven dat ik nu leid, is vele malen erger. De hele dag pijn. De hele dag de angst dat ik ergens vlekken maak. Niet meer kunnen werken, fietsen, lopen, zitten. Er zijn dagen dat het voor mij niet meer hoeft.’

Weer uit de kleren, weer die plekken laten zien
Dat het voor Monique niets met ijdelheid te maken heeft, voelde ze nog eens goed bij haar laatste bezoek aan een arts. Die informeerde of ze wel wist wat een lelijke littekens de plastische chirurgie zou geven. ‘Woest werd ik’, zegt Monique. ‘Ik heb al zo veel littekens, wat kan mij dat nou verder schelen? Ik wil van die pijn af en weer kunnen leven.’ Deze laatste arts was een arts van Menzis zelf. Nadat het tv-programma RADAR contact opnam met de zorgverzekeraar wilden ze nogmaals naar de zaak van Monique kijken. ‘Dus ging ik weer uit de kleren. Weer al die vreselijke plekken onder iemands neus duwen, weer die schaamte. Menzis heten ze, maar ik vind dat ze niets menselijks hebben, anders zouden ze me niet zo laten lijden.’

En dan komt er toch goed nieuws
Kort na dit interview krijgt Monique een reactie van Menzis. Monique: ‘Of het nu komt doordat RADAR zich ermee heeft bemoeid of doordat de arts van Menzis zelf heeft gezien hoe erg het met mij is gesteld, mijn verzoek om vergoeding van de plastische chirurgie is goedgekeurd. Voor de zomer zal ik geopereerd worden. Ik ben zo ontzettend blij, ik kan het gewoon niet omschrijven.’ +




telefoon

telefoon
(telefoon (admin), 11/08/2015)
Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.