RADAR+ Online

Word Abonnee

tekst: Lara Aerts fotografie: Marijn Scheeres

_J6D0046-kopie.jpg

Met dank aan Ingrid, Bas, Dorien, Rinny en Bart

Dick Woets (71, gepensioneerd docent Nederlands) krijgt elke dag bezoek van een thuiszorgmedewerkster. Rinny Kort (30) van Zorggroep Oude en Nieuwe Land is zijn favoriet.

Dick: ‘Rinny zie ik ongeveer drie of vier keer per week. Op de andere dagen komen haar collega’s, ook allemaal van goud. Als zij er niet waren geweest, had ik me allang doodgezopen.’ Rinny: ‘Het klinkt gek, maar dat vind ik een groot compliment. Ik vind het fijn dat we blijkbaar zo veel verschil maken. Bij veel andere cliënten komen we voor een handeling: een katheter, steunkousen, medicatie. Bij Dick gaan we kijken hoe het gaat, en voeren we gesprekken. We praten overal over. Over IS of over het weer, maar ook over Dicks verleden. Hij heeft twee relaties gehad en heeft het er best moeilijk mee dat hij daarna alleen is gebleven. Ook heeft hij – tegen zijn zin – lang geen contact kunnen hebben met zijn zoon. Daar heeft hij veel verdriet van. In de afgelopen vijf jaar hebben we een dierbare band ­opgebouwd. Hij is geïnteresseerd in mijn privé omstandigheden en gezinnetje. Als enige van mijn cliënten stuurde ik hem een kaartje toen ik trouwde en de geboortekaartjes van mijn kinderen.’ Dick: ‘Rinny heeft interesse en brengt warmte met zich mee. Ze houdt van mensen. Ze is er altijd als ik haar nodig heb. Op mijn 71ste verjaardag had ik een terugval wat betreft alcoholgebruik. Mijn hele leven trok aan me voorbij, beginnend bij mijn onbegrepen jeugd­jaren, eindigend in de hel. Ik dacht werkelijk dat ik doodging. Rinny heeft toen al haar afspraken afgezegd en is uren bij me geweest, tot ’s avonds laat. Ze ging pas weg toen ik weer rustig was. En een paar uur later is een collega van haar nog komen kijken. Rinny en haar collega’s zijn alles voor me: vriendinnen, hulpverleners, psychologen, psychiaters. Ze liggen nog net niet bij me in bed.’

 

Steffi Petterson (42, ­afslankconsulente bij Size Zero) is van het stotteren ­afgeholpen door stottercoach Ingrid Del Ferro (48) van Del Ferro Instituut.

Steffi: ‘Vlak voor haar overlijden gaf mijn oma me haar ring en zei: ‘Ik hoop dat je goed leert praten of dat je het stotteren accepteert.’ Ik zat toen op de lagere school en had logopedie. Dat hielp niet. En ’t stotteren accepteren? Dat is me nooit gelukt. Gelukkig had ik vriendinnen op school. Maar ik werd ook gepest. Bij het hardop lezen van teksten in de klas mochten leerlingen elkaar de beurt geven tijdens zo’n les kreeg ik ’m dan wel drie keer. Dat vonden ze zó grappig! Vreselijk. Later tijdens mijn werk bij een verzekeringsmaatschappij zat ik altijd diep weggedoken achter mijn computer, ik vermeed het om te telefoneren en te praten. De ­verzekeringsmaatschappij wilde de stottertherapie van het Del Ferro Instituut in hun pakket opnemen, en stuurden mij erheen als proefkonijn. Dat was een pittige week! Meteen de eerste dag werden we gefilmd. Dat vond ik zó confronterend. En daarna: telefoneren, naar de bakker en bestellen in een restaurant. En vooral: ademhalingsoefeningen. Doodeng vond ik het! Ingrid was streng, maar positief en motiverend. Niet van: ooh, wat zielig dat je stottert. Nee: dit ben jij, ga staan voor wie je bent. We moesten echt aan het werk. Haar drive sloeg op me over. Na de cursus was ik van het stotteren af. Ongelooflijk. Het betekende zo veel dat ik die ring van mijn oma aan Ingrid heb gegeven. Daarna zijn we altijd contact blijven houden. Ingrid wil nu graag afvallen. Dit keer mag ik háár helpen.’

 

 

 



Christian Carville (7) is hoogbegaafd. Dorien Kok (50) van I-Carus hielp hem, zijn ouders en school daarmee om te gaan.

Christian: ‘Ik vind Dorien heel mooi. Ze doet niet kinderachtig tegen me. Soms vinden mensen mij een beetje stom maar Dorien vindt dat niet. Met Dorien heb ik vaak mijn hoofd getekend, met daarin allemaal kamertjes. Daarin zaten veel mannetjes en televisies. Ik had ook een kamer voor taal en een kamer voor rekenen. De kamers zaten helemaal vol. Ik heb vandaag met Dorien weer mijn hoofd getekend, en het was veel leger. Een van de kamers was zelfs helemaal leeg. Het is nu veel rustiger in mijn hoofd en dat vind ik fijn. Op school gaat het beter, ik word ­minder vaak boos. Als kinderen iets doen wat ik niet fijn vind, bijvoorbeeld aan me zitten, dan zeg ik: stop. Vroeger ging ik dan gillen en slaan.’ Dorien: ‘Ik kwam net bij Christian binnen. Hij keek me aan, en raakte me aan. Een heel ander kind dan een jaar geleden, toen ik eigenlijk bijna geen contact met hem kreeg. Men zag hem toen nog als een slimme autist. Hij kreeg wel begeleiding, maar desondanks had hij problemen. Samen met een paar collega’s ben ik naar Christian gaan kijken en we zagen dat hij een zeer ­grote ontwikkelingsvoorsprong heeft: hij loopt twee jaar voor op zijn leeftijdgenoten. Gelukkig stond de school open voor een andere aanpak. Hij heeft twee klassen overgeslagen en ze bieden hem de lesstof op een andere manier aan dan eerst. En als hij door de lesstof heen is, krijgt hij een extra vak, bijvoorbeeld Duits. Engels spreekt hij namelijk al.’

 

Jennifer Delano (33, pr-agent) heeft als kind een ‘wittenjassentrauma’ ­opgelopen. Toch is osteopaat Bas Bakker (42) haar favoriete zorgverlener.

‘Bas draagt geen witte jas, dat scheelt. Mijn tandarts mag alleen naar me ­kijken met zijn handen op zijn rug en mijn huisarts heb ik nog nooit gezien. Op mijn vierde heb ik mijn arm ­gebroken, en die is zonder narcose terug­gebogen en gezet. Sindsdien ben ik panisch voor dokters. Je kan je de angst dus voorstellen toen mijn verloskundige me wilde overdragen aan de gynaecoloog voor een keizersnee omdat mijn dochter in een stuit lag. Tenzij ze binnen twee weken zou draaien. Ik was toen al onder behandeling bij Bas – een tip van mijn yoga­juf – omdat ik van de bekkenpijn niet meer kon lopen. Zijn belofte dat de behandeling géén pijn zou doen, trok me over de streep. De dag voor de ziekenhuis-­gynaecoloog-keizersnee-deadline was ik bij Bas voor de bekken ­behandeling. Hij stelde voor mijn buik te laten ontspannen, we hadden nog één dag voor een babysalto. Na een uur op de behandeltafel fietste ik naar huis en voelde haar als een razende trappelen. Thuis kreeg ik een sms’je van Bas: ‘En, hoe gaat het?’ Nou, het was druk in mijn buik. Het trappelen ging de hele avond door. De volgende ochtend werd ik wakker en dacht: hé, het voelt anders. Op naar de verlos­kundige, een echo, en inderdaad: ze was gedraaid! Niks ziekenhuis, niks keizersnede. Ik was zo blij! Bas is ­fantastisch, niet alleen vanwege het resultaat, maar omdat hij een betrokken lieverd is. Zónder witte jas.’

 

Veronique van Zanten (46) is communicatie­adviseur. Haar fysiotherapeut Bart van Haren (26) van Spine Nederland leerde haar leven met haar scheve rug.

‘Met mijn scoliose heb ik altijd prima kunnen leven. Althans: ik ontwikkelde allerlei strategieën om zo min mogelijk te bewegen. Ik was een lezer, een tekenaar, leefde vanuit mijn hoofd. Tot ik rond mijn 42ste enorme pijn kreeg. Zo veel, dat ik de specialist vroeg me plat te spuiten. In plaats daarvan stuurde hij me naar een revalidatiecentrum. Daar ontmoette ik Bart. Hij was 23 en net klaar met zijn studie. Bart was streng, maar had humor. Het lukte hem mij
te overtuigen dat ik zélf iets aan mijn situatie moest doen. En dat was: sporten. Drie keer in de week. Zodat mijn spieren – die ik jarenlang steeds minder had gebruikt – sterker zouden worden. Bart zorgde ervoor dat ik gemotiveerd raakte. Kijk, iemand die van jongs af aan sport, die snapt niet wat het probleem is. Hup, gewoon van die bank af en drie keer in de week aan de bak. Maar voor mij was bewegen geassocieerd met niet kunnen, met niet leuk vinden, met pijn. Bart legde mij veel uit over pijn en pijnbeleving. Wat gebeurde er precies in mijn lichaam? En welke verandering was nodig om minder pijn te gaan ervaren? Hij leerde mij mijn grenzen te verleggen, met respect voor mijn eigen beperking. Na twintig weken intensieve revalidatie ben ik bij het centrum blijven sporten. Geloof het of niet, ik vind het nu zelfs leuk. Ik zie mezelf nog steeds als een patiënt, maar Bart vindt mij een sportieve vrouw. Ik ben hartstikke scheef, maar topfit en pijnvrij. Dankzij Bart.’




Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.