RADAR+ Online

Word Abonnee

Tekst: Irene Ras | Fotografie: Linelle Deunk

aandeslaggroot.jpg

Ik wil aan de slag

Eerst lijkt de crisis ver van je bed. Iets waarover je leest in de krant op weg naar je werk. Maar dan wordt je contract niet verlengd en zit je er ineens middenin. Hoe red je het?

20130110-RM#7_werkloos_michel-walraven041DEF

Michel Walraven (48), mede-eigenaar CoffeeKate, voorheen journalist bij de Wereldomroep

Niet ingestort
‘Ongeloof, ontkenning, boosheid, verdriet, acceptatie. Iemand van P&O schetste een emotiecurve aan het personeel. Mijn hele redactie bij de Wereldomroep werd opgeheven. Alles wat zo vanzelfsprekend leek, bleek dat niet te zijn. Bij de eerste slechte berichten ging ik er nog van uit dat ik wel kon blijven. Ik ben niet ingestort toen ik toch werd ontslagen, maar ik herken wel een deel van die curve.’


Stip aan de horizon
‘Ik kreeg wat geld mee, deed een cursus en startte samen met een horecaondernemer uit de buurt het kleinste koffiehuisje van Amsterdam, aan het IJ. Inmiddels kan ik een heel lekker bakkie zetten; cappuccino, maar ook gewoon een echte Hollandse. Nee, CoffeeKate was geen jongensdroom, eerder een belegen mannenwens. Een horecaonderneming heeft wel z'n tijd nodig, maar ik geloof in de stip aan de horizon. Met mijn oud-collega's heb ik nog veel contact. Soms hebben sommigen voor een halve dag ergens een klus. Dat is fijn hoor, maar ook schrapen. Daar had ik geen zin in.’ Nieuwe mensen ‘Kon je in de journalistiek vroeger een werkplek kiezen, tegenwoordig blijft iedereen met een contract zitten op zijn plek en zijn er nauwelijks vacatures. En daarbij: ik kan het niet opnemen tegen een twintiger, die blijft altijd goedkoper. Het leuke van mijn dit werk is dat ik veel nieuwe mensen leer kennen. Vroeger leefde ik redelijk anoniem in Amsterdam Noord, dat is nu wel anders geworden.’

 

20130111-RM#7_elsbeth--019DEF

Elsbeth Lelyveld van Cingelshouck (49), communicatie- medewerker, zonder betaald werk sinds juli 2011

Allebei thuis
‘Op LinkedIn zie ik steeds vaker een bekende voorbij komen met als toevoeging aan het profiel: ‘beschikbaar’. Goh, jij ook al, denk ik dan. Jarenlang werkte ik als bedrijfsleidster en vertegenwoordigster. Toen mijn zoon eenmaal op de basisschool zat, ging ik communicatiewetenschap studeren. Na mijn stage bij een adviesbureau mocht ik blijven. Fantastisch! Maar na anderhalf jaar vloog ik er vanwege de crisis weer uit. Sinds kort zit mijn man ook thuis.’

Vrijwilliger bij de voedselbank
‘Even een hapje buiten de deur, dat doen we niet meer. Ik haal boodschappen bij Lidl. Nee, ik schaam me niet. We zijn ook niet van heel hoog helemaal naar beneden getuimeld, maar je realiseert je wel hoe makkelijk het eigenlijk ging, al die tijd. En leven met minder is echt niet zo erg, al wordt het nu wel nijpend. Ik mis vooral collega's, je wereldje wordt kleiner. Inmiddels werk ik zo'n acht uur per week als communicatie-medewerker voor de voedselbank, vrijwillig. Het aantal aanvragen voor voedselpakketten neemt schrikbarend toe. Wel heel mooi is het om te zien hoeveel mensen zich belangeloos inzetten voor een ander. Als ik weer betaald werk heb, blijf ik in elk geval actief voor deze club.’

 

20130107-RM#7_pieter-vermeer-030DEF

Pieter Vermeer (27), vastgoedadviseur, zonder (betaald) werk sinds 1 september 2012

Iets voor elkaar betekenen
‘Mijn ontslag kwam uit het niets. In één keer, bam! Echt een deuk in mijn ego. Uiteindelijk, op een terrasje met werkloze vrienden, realiseerde ik me dat wij niet de enigen waren. En: als we al die mensen eens bij elkaar konden brengen, dan zouden we veel voor elkaar kunnen betekenen. Zo ontstond DeBroekriem: een platform voor mensen in between jobs. Binnen twee maanden hadden we duizend volgers, stonden we in de landelijke kranten en waren we live op de radio. Wij houden mensen fit voor hun volgende baan. Geestelijk, maar ook fysiek. We organiseren bootcamps, maar ook social mediatrainingen. En we brengen mensen in contact met vrijwilligersprojecten ter aanvulling op hun cv. Werkloos zijn is maar een fase. Dát bedoelen we.’

Geen ramp
‘Mijn generatie geeft niet om geld, die wil gewoon aan de slag, kilometers maken. Ik krijg geen uitkering, verdien nul euro. Eén kamer in mijn appartement verhuur ik en ik eet wat vaker bij mijn ouders, verder leef ik van mijn spaargeld. Dat houd ik nog wel even uit, totdat DeBroekriem een verdienmodel heeft. Mocht het mislukken, dan is het geen ramp. Ik heb een groot platform opgezet, ik stuur een grote groep vrijwilligers aan en gisteren stond ik te praten voor een zaaltje met veertig man. Dat heb ik maar mooi gedaan, zo in between.’

20130102-RM#7_werkloos_nikki_057DEFNiki de Bruijn (22), stylist/concept designer, zonder betaald werk sinds juli 2012

Dagje proefdraaien
‘Pessimistisch ben ik niet, maar een afwijzing na een goed gesprek geeft altijd een klap. Soms mag ik na een sollicitatiegesprek een dagje proef draaien, met succes. Als er dan alsnog een afwijzing volgt, komt dat hard aan. Dan heb ik een paar dagen het gevoel dat ik helemaal niks kan. Het vervelendste vind ik dat ik niet de kans krijg me te bewijzen. Daar pieker ik dan een tijdje over, maar daarna zet ik het opzij en ga ik weer door. Dat lukt tot nu toe wel. Armoede in Nederland? Daar denk ik niet zoveel over na. Ik schrik wel van de stijgende werkloosheidscijfers. Als student realiseerde ik me niet dat ik daar ook last van zou krijgen. Maar nu merk ik dat ik praktijkervaring tekortkom. Gelukkig heeft mijn vriend een baan, maar we betalen een hoge huur en een huis kopen kan niet.’

Creatief bezig
‘Ik moet sowieso een baantje hebben. Volgende week heb ik een sollicitatie bij een winkel, een leuke dit keer. Soms solliciteer ik ook bij winkels die me eigenlijk niet zo aanspreken of die ik niet ken, ik moet toch wat. Maar als ze vragen wat ik precies 'heb' met de producten, kan ik dus niet het perfecte antwoord geven en word ik weer niet aangenomen. Ik heb wel net een vrijwilligersproject gedaan. Samen met vier andere werkzoekenden heb ik een gang voor een school ontworpen. Het was fijn om weer eens creatief bezig te kunnen zijn.’

 

20130108-RM#7_jasper-huinink-019DEF

Jasper Huinink (39), ICT-consultant, sinds een jaar zonder werk

Afvloeiingsregeling
‘Op mijn 28e begon ik als ICT-er. ICT was toen het land van de onbegrensde mogelijkheden. Heel hard werken en daar dan ook naar betaald worden, is hartstikke leuk. Vorig jaar ging het slecht met het bedrijf, ik kreeg een heel nette afvloeiingsregeling. Dat was geen gekke deal, maar als ik nu weer een ICT-baan zou willen, beland ik in een grote poel met ex-collega's en staat er bovendien een rij twintigers te popelen hetzelfde werk te doen voor minder geld. Ik word er niet bitter van, het hoort erbij.’

Wij redden het wel
‘Nu kook ik één vaste dag per week voor zo'n zestig mensen in een dak- en thuislozentehuis. Alleen mijn verzekeringskosten worden vergoed. Ik hou van koken, ik ben aan het werk en draag ergens verantwoordelijkheid voor. Drie dagen per week besteed ik aan divers vrijwilligerswerk via Nederland Cares. Dat werkt fantastisch, ik zeg wanneer ik kan, wat ik leuk vind, en de vrijwilligerscentrale regelt het voor me. Een uitkering heb ik niet nodig, ik geef gewoon minder uit. En mijn vrouw heeft een goede baan. Wij redden het wel. Niet iedereen begrijpt mijn keuzes, zij wel. Met haar heb ik afgesproken dat ik dit het komende jaar nog zo doe. Even een jaar niet solliciteren geeft rust.’


Puc
20130107-RM#7_puck-winkel-39DEFk Winkel (47), secretaresse, zonder werk sinds 1 januari 2013

Positieve energie
‘Ik werkte net anderhalf jaar bij mijn laatste werkgever en zou een vast contract krijgen. Maar het bedrijf maakte een zware tijd door en alle tijdelijke contracten werden plotseling niet meer verlengd. Ik ben gescheiden, heb drie tieners en krijg nauwelijks alimentatie. Thuis hield ik een spoedberaad met mijn zoons. ‘Waar kunnen we op bezuinigen?’ vroeg ik. Niemand raakte ondersteboven van mijn ontslag. We komen er best overheen, mijn jongens zijn heel positief. Wij zijn meer dan ons geld. Voor mijn verjaardag kreeg ik een klusrondje door het huis. Ik herinner me de crisis van de jaren tachtig, toen ik op school zat. Iedereen was toen zo somber over de toekomst. Nu is er veel meer positieve energie. Vroeger ging ik winkelen als ik me rot voelde, nu ga ik een stukje wandelen in het bos. Dat is bevredigender.’

Een baan waar mijn hart ligt
‘Ik werkte in de bouwwereld en voelde me daar zo thuis, techneuten vind ik fantastisch. Rechtdoorzee, concreet, nuchter. Mijn ouders werkten ook in de bouw, dus het was een beetje thuiskomen. Meteen na het slechte nieuws schreef ik open sollicitaties naar bedrijven waar ik graag zou willen werken. Zonder resultaat tot nu toe. Vooralsnog blijf ik zoeken naar een baan waar mijn hart ligt. Oké, dit moet niet twee jaar duren, maar ik vind: je moet niet te ver vooruit kijken, daar schiet je niets mee op.’




  • Solliciteren is ook werk

    Behoud het dagritme dat je altijd al had. Ga op tijd naar bed en zet elke avond je wekker voor de volgende ochtend. Werk zoeken is ook een baan. Overdag concentreer je je minstens drie maal anderhalf uur op een activiteit die gericht is op werk vinden. Probeer als werkzoekende niet je carrière op de rit te houden door verkrampt achter je computer te zitten. Voorkom dus dwangmatig surfen van vacaturesite naar vacaturesite. Een nieuwe baan zit 'm niet (alleen) daar in.

  • Houd je hoofd schoon

    Ritme, regelmaat, maar ook reinheid is heel belangrijk. Houd het rein in je hoofd, zowel psychisch als fysiek. Zoek een of twee mensen met wie je kunt praten over je zoektocht naar werk. Kies in elk geval niet je partner, maar iemand op gezonde afstand. En zorg voor de nodige fysieke inspanning. Ga er elke dag een uurtje op uit, wandelen, joggen, zwemmen. Een sportheld hoef je echt niet te worden, je kunt ook op de fiets naar die ene (goedkopere) supermarkt een half uur verderop, zolang je maar voldoende beweegt. Plan die tijd in.

  • Geef minder uit

    Een aardig geldpotje bij vertrek is niet iedereen gegund. Zeker niet in tijden van crisis. Je kunt maar beter tijdig je leven instellen op een kleinere portemonnee. Stel bezuiniginging niet uit, maar haal zo snel mogelijk de kam door je administratie. Welke kostenposten kun je direct schrappen, welke kun je goedkoper maken? Probeer je spaarpot zoveel mogelijk in tact te houden.


  • Wat is jouw toegevoegde waarde?

    Tuurlijk, er zijn nog 300 andere sollicitanten en de helft heeft minstens zulke geschikte papieren en ervaringen als jij. Maar wat kun jij als enige toevoegen aan je potentiële nieuwe baan? Misschien heb je een voorbeeld waaruit blijkt dat je een ontzettende doorzetter bent, of misschien weet je een extra project voor je werkgever. Maak duidelijk dat je je nieuwe baas meer zult opleveren dan wat je hem kost. Die gedachte houdt de toon bij een sollicitatie gelijkwaardig. Ieder mens heeft een unieke toegevoegde waarde. Het is de kunst die in jezelf te herkennen.

  • Omdat je het waard bent

    Natuurlijk is het niet leuk als je weer een afwijzing in je brievenbus vindt, maar maak jezelf met zo'n brief niet klein. Die droombaan lijkt even verder uit zicht dan ooit. Toch is dat geen reden om ver onder je niveau te solliciteren. Dat lijkt misschien veilig, maar je levert jezelf geen gunst. Blijf te allen tijde geloven in je eigen kunnen. Pas als jij gaat staan voor wat je waard bent en dat kunt overbrengen, kun je door anderen worden gehoord en gezien.

  • Vrijwilligerswerk op je cv

    Blijf met beide benen in de werkende maatschappij staan. Ook een onbetaalde klus is een bron van ervaring. Zoek vrijwilligersprojecten die je bestaande kennis en vaardigheden uitbreiden, maar wel zo dat je waarde toevoegt aan je cv. Zo onderhoud en verdiep je niet alleen je kennis en vaardigheden, je krijgt er ook veel dankbaarheid voor terug. Kijk wel uit dat je niet te veel gratis doet. Vrijwilligerswerk moet geen excuus worden, blijf solliciteren naar werk dat je graag betaald zou willen doen.


  • Veel plezier!

    Sluit je aan bij een netwerk uit je beroepsgroep, via LinkedIn vind je er al veel. De gedachte dat netwerken gelijk staat aan bedelen om een baan, is onterecht. Niemand heeft bij een netwerksessie een baan voor je paraat. Netwerken is bedoeld om elkaar te stimuleren, om nieuwe ideeën op te doen, suggesties te krijgen én suggesties te geven. Vooral dat laatste geeft juist een prettig gevoel. Het is dus de leukste must do in tijden van crisis: wees jezelf en maak plezier.