RADAR+ Online

Word Abonnee

Tekst: José Rozenbroek | Fotografie: Linelle Deunk

wendyII.jpg

Ondraaglijke pijn

Het bekkenbodemmatje dat Wendy kreeg na een baarmoeder-verwijdering, was het begin van een hel: ze heeft continu ondraaglijke pijn en kan nauwelijks meer lopen of zitten. ‘Die vent die dat matje plaatste, had ons moeten vertellen wat de mogelijke gevolgen zijn. Dan waren we er nooit aan begonnen.’

 

 

 

 

TK1411_antoinette-puzzel

 

Antoinette Hertsenberg: “Puzzel mee en zorg dat Wendy geopereerd kan worden.”

Aan het einde van het gesprek vraag ik hoe haar gemiddelde dag eruitziet. Wendy zwijgt even. Dan zegt ze: ‘Robin zorgt voor het ontbijt en helpt de kinderen naar school. Dan kom ik naar beneden. Even zitten. Kopje koffie. Naar buiten, sigaretje. Naar binnen, op de bank. Naar boven, liggen. Zo sukkel ik de dag door. Zitten, liggen, stukje lopen. Gauw weer liggen. Ik vlieg tegen de muren op.’ Robin: ‘Vind je het gek dat ze van frustratie uit elkaar spat?’

‘Complicaties? U zou de eerste zijn’
Wendy Grennemann (36) zit, naar een kant hellend op één bil, op de brede leren bank. Robin Venema (38), haar vriend, zorgt voor thee en koffie en luistert zwijgend naar Wendy’s verhaal. Soms vult hij haar aan, met nauwelijks verholen woede. De meiden, Kaylee (18), Yasmin (15) en Nyah (11) zijn boven. Hun zoontje Mycah (6) speelt in de tuin. Wendy: ‘De ellende begon zes jaar geleden. Ik was 31 weken zwanger van Mycah. Ik voelde hem opeens niet mee bewegen. Hij lag doodstil, ook op de echo die gemaakt werd. Met een spoedkeizersnede is hij gehaald. Achteraf bleek dat hij een infectie had opgelopen.’ Wendy bleef na de keizersnede vloeien. Bij de nacontrole bleken er nog zwangerschapsresten in haar baarmoeder te zitten. Ze werd gecuretteerd waarbij per ongeluk haar baarmoeder werd geperforeerd. Na een maand volgde nog een curettage. Wendy: ‘Uiteindelijk stopte het vloeien. Maar ik had wel veel pijn aan mijn navel; alsof er aan getrokken werd.’ Na onderzoek bleek dat Wendy endometriose had, een aandoening waarbij baarmoederslijmvlies zich ook hecht aan organen buiten de baarmoeder. Behandeling daarvan richtte weinig uit, waarna besloten werd haar baarmoeder te verwijderen. Wendy: ‘Ik was dertig, vervroegd in de overgang, maar ik was vooral opgelucht. Nu zou ik eindelijk pijnvrij zijn. Na drie dagen wilde ik al naar huis, ik was nog wel niet fit en mijn ontlasting was nog niet op gang gekomen, maar ik wilde weg uit dat ziekenhuis. Maar thuis ging het helemaal niet lekker. Ik was misselijk, ik was verstopt, ik kon bijna niet meer eten. Op eengegeven moment merkte ik dat er van achteren iets uit hing. Ik durfde er met niemand over te praten, zelf niet met Robin. Met een beetje googelen kwam ik erachter wat het moest zijn. Eerst wuifde de gynaecoloog mijn klachten weg. Toen zei ik: “Dan wil ik nu van jou op papier dat het heel normaal is als je darmen je kont uitkomen.” Ik was zo verschrikkelijk boos.’ Ze werd doorgestuurd naar de maag-, darm- en leverarts. Uit onderzoek bleek dat door de baarmoederverwijdering ruimte in de buikholte was ontstaan en de boel was gaan zakken. Wendy: ‘Ik had wat ze een harmonicaverzakking van de darmen noemen. Geen wonder dat ik zo verstopt was. ‘ In het Universitair Medisch Centrum Groningen werd besloten een bekkenbodemmatje bij Wendy te plaatsen dat alles op zijn plek zou moeten houden. Wendy: ‘Een jonge arts, zo’n studentachtig type, vertelde me dat, half onderuitgezakt. Hij had een grasgroene broek aan, ik weet ‘t nog goed.’ Er zou nog een gesprek komen, maar die afspraak is nooit gemaakt. Pas de dag voor de operatie spraken ze even de chirurg.

Inmiddels hadden Wendy en Robin van een vriendin gehoord dat sommige matjes voor complicaties zorgden. Al in 2008 was in Amerika door de Amerikaanse Food en Drug Administration (FDA) gewaarschuwd tegen kunststof matjes.....

Robin: ‘Die chirurg zei: “Dit is een andere operatie, dit is een ander soort matje, er zijn hier nog nooit complicaties mee geweest. U zou de eerste zijn.”’ Wendy: ‘Je denkt dat je in goeie handen bent. Je laat je sussen. Hij is tenslotte de expert. En ik wilde weer een gewoon, normaal werkend lijf. Dat werd me beloofd.’ 

Hoge koorts en een spoedoperatie
Op 20 september 2011 werd bij Wendy een kunststof mesh geplaatst van het merk SurgiPro. Na de operatie bleef ze moeite houden met plassen en poepen en had ze het gevoel dat er een bal op haar bekkenbodem drukte. Als ze achterover leunde, verging ze van de pijn in haar rug. Wendy: ‘De pijn werd de weken erna alleen maar erger. Maar de arts wuifde bij de nacontrole alles weg. Dat was nog een beetje napijn. Nee, de mesh zat goed, die pijn zou nog wel wegtrekken.’ Robin: ‘Ik had inmiddels wat informatie over bekkenbodemmatjes verzameld op internet. Dat knipsel heb ik meegenomen. Hij veegde ’t zo van tafel.’ Wendy: ‘Een mediacircus noemde hij het, poppenkast. 

Volgens hem ging dit niet over mijn matje. Ik liet me weer sussen en naar huis sturen. Van de dokter moesten we onze vakantie naar Disneyland die we al hadden geboekt, gewoon door laten gaan. Dat zou goed voor me zijn. Die reis ernaartoe, dat was hell. Ik verging van de pijn en we hadden alleen maar ruzie.’ In januari 2012, vier maanden na de operatie, gingen ze voor een second opinion naar Terneuzen, naar een gynaecoloog die veel ervaring met matjes had. Robin: ‘Vier uur in de auto met een vrouw die nauwelijks kan zitten. We zijn wel 16 keer gestopt.’

 

Wendy: ‘Gewoon rechtop zitten, op beide billen, dat gaat niet meer. Ook als ik op één bil zit, hou ik ’t niet lang vol. Het gaat kloppen en branden.’ In Terneuzen werd geconstateerd dat het polypropyleen matje inderdaad niet goed zat. Het bleek te strak te zitten en knelde Wendy’s darm af. Besloten werd het matje door te knippen en zoveel mogelijk te verwijderen. Het hele ding eruit halen, was geen optie – het was inmiddels vergroeid met het eigen lichaamsweefsel. Daarnaast plaatste de gynaecoloog een matje onder Wendy’s blaas, die ook verzakt bleek. Deze keer een mesh van kunststof en organisch materiaal, die geheel te verwijderen zou zijn, mochten er complicaties optreden. Wendy: ‘Dat materiaal verloor ik al snel na de operatie. Omdat ik incontinent bleef en ook bleef vloeien, werd ik verwezen naar een bekkenbodemkliniek in Assen. Daar bleek de operatiewond niet goed geheeld. Een stukje mesh dat was achtergebleven moest eruit.’ Intussen waren de obstipatieproblemen en de chronische pijn nog steeds niet opgelost. In de zomer van 2012 werd Wendy zo ziek, met hoge koorts en gillende pijn, dat ze de vakantie moesten afzeggen en ze met spoed werd geopereerd. De boel bleek ontstoken en er werd nog een stukje mesh uitgehaald. De pijnstilling werd opgevoerd. Wendy raakte verslaafd aan de morfinepleisters. ‘Mijn hersens zijn erdoor aangetast. Ik ben een stuk dommer geworden, ik vergeet alles. Dat komt niet meer goed.’ Robin: ‘Het is gewoon gif. Maar ze kan niet meer zonder.’

 



Allebei zonder baan
Nu, bijna een jaar later, zitten in Wendy’s lichaam nog steeds restjes van het bekkenbodemmatje die voor een onverdraaglijke pijn zorgen. Ze heeft nog steeds moeite met haar plas ophouden en obstipatieproblemen. Robin en Wendy hebben al jaren geen seks meer. Te pijnlijk. Binnenkort gaan ze maar weer eens naar de dokter in Terneuzen voor advies. Het liefst zouden ze naar dokter Raz in Los Angeles gaan die gespecialiseerd is in het verwijderen van mesh-resten. Maar daar moet de verzekering eerst toestemming voor geven. Wendy: ‘Ik wil niet meer langer leven met die troep in mijn lijf. Ik kan niet meer werken, ik kan nauwelijks voor mijn kinderen zorgen.’ Ook Robin, die twintig jaar bij Defensie heeft gewerkt, heeft momenteel geen baan. Hij moet voor zijn vrouw en vier kinderen zorgen, boodschappen doen, koken, schoonmaken. Robin: ‘Dat we niet meer kunnen vrijen – het is niet anders. Wat ik erger vind, is dat ik moet leven met een vrouw die door dit alles gigantisch onzeker is geworden. Ik kan praten als Brugman, zeggen dat ik nog steeds heel veel van haar hou, maar het haalt allemaal niks uit.’ Wendy: ‘Ik ben bang dat-ie weggaat. Je zou het hem niet eens kwalijk nemen.’ Robin: ‘Ook al zou ik het willen, ik zou niet eens weg kunnen. Wendy kan niet voor zichzelf zorgen.’


Dossier vol leugens
‘De onmacht, dat je niks kunt doen tegen die artsen die allemaal elkaar de hand boven het hoofd houden, dat is het ergste,’ zeggen ze. Robin: ‘Die vent die dat eerste matje heeft geplaatst: hij had ons moeten vertellen wat de gevolgen en complicaties zouden kunnen zijn, dan waren we er nooit aan begonnen. Bovendien had hij Wendy eerst moeten opereren. Zo’n matje is pas een optie als een operatie niks uithaalt.’ Ook de gezondheidsinspectie die ze een klachtenbrief hebben geschreven, houdt de boot af. De arts die het matje heeft geplaatst, zou niets verkeerd hebben gedaan. Robin: ‘Het dossier van Wendy staat vol leugens en verdraaiingen. We hebben geprobeerd aangifte te doen voor valsheid in geschifte. Maar de politie zei dat we niet bij hen moesten zijn. We kunnen nergens terecht met onze woede.’ Wat ze het meest missen? Wendy: ‘Alledaagse dingen, waar je normaal niet over nadenkt. Mycah optillen en even lekker knuffelen.’ Robin: ‘Wat we nog weleens doen: een kopje thee bij V&D drinken, dan gaan we met de auto en parkeren we pal bij de ingang. Zijn we er een uurtje uit.’ Wendy: ‘Ik was dol op het huishouden. iPodje in, lekker stofzuigen en dweilen, beetje dansen op de muziek. En ik liep graag met de hond, heerlijk, het bos in. Dat soort kleine dingetjes – dat kan niet meer. Ik ben een gevangene van mijn lichaam geworden.’ +




Sluiten

INHOUDSOPGAVE
inhoud_r2.png