RADAR+ Online

Word Abonnee

GettyImages-517520058.jpg

Ik vertrok deel 1

Jolanda Feenstra (50) en Theo Steenkamer (55) vertrokken in september 2016 richting Gambia. Ze begonnen er pannenkoekenrestaurant Tejo’s. Vlak nadat ze opengingen ontstond er onrust in het land.

Jolanda: ‘Theo en ik kwamen al negen jaar in Gambia voor we er naartoe verhuisden. We ­besloten hier te gaan wonen omdat we een leven wilden met minder stress. In Nederland staan ­mensen erg onder druk. Je moet targets halen op je werk, geld verdienen om je auto te betalen en je huis mooi in te richten zodat je niet onderdoet voor je buren. Ik deed daar ook aan mee, want anders val je buiten de boot. Ik was gehecht aan spullen, en aan regels over hoe het hoort. In een halfjaar tijd heb ik gemerkt hoe makkelijk ik dat allemaal kan loslaten. Ik heb nu een ouwe plofbank en twee stoeltjes en ik vind het prima. En hoezo hoort er water uit de kraan te komen? Nu pak ik gewoon een emmer en loop naar de pomp als er geen water is. Iedereen zit hier in hetzelfde schuitje.’

Jolanda: ‘Hoezo hoort er water uit de kraan te komen? Ik pak gewoon een emmer en loop naar de pomp’

Als je niks hebt, kun je niks kwijtraken
Theo: ‘Ons plan was om hier een rustiger leven te leiden. Maar we maken lange dagen, dus van wandelen op het strand komt nog niet zoveel. Toch voel ik me veel minder vermoeid dan in Nederland. Jolanda grapt zelfs dat ik knapper ben geworden. Terwijl ze zeggen: als je in ­Gambia kunt leven, kun je overal leven, zo primitief is het. Buiten het toeristen gedeelte is het back to basic. Mensen hebben geen auto’s, geen luxe. En wij ook niet. Ons eerste huis – je kunt het zien in de ­aflevering van Ik vertrek – was midden in een dorpje tussen de lokale bevolking. Veel mensen zeggen: waar ben je aan begonnen? Maar ik vind het fijn: als je niks hebt, kun je niks kwijtraken.’ Jolanda: ‘Ik heb hier in korte tijd veel geleerd. Bijvoorbeeld dat de werkmentaliteit anders is dan in Nederland. Wij zijn meer de begeleiders van ons personeel dan de bazen. Wij leren ze dingen die voor Nederlanders heel logisch zijn. Zoals dat ze bijvoorbeeld eerst de spinnenwebben van het plafond halen en dan pas de vloer dweilen. Maar wij leren zelf ook veel. Toen een personeelslid een vrije dag had gehad vroeg ik of ze iets leuks had gedaan. Ik kwam erachter dat Gambianen als ze vrij zijn alle was voor de hele familie doen, of de hele dag moeten koken op een open vuur. Ik vroeg ook aan een personeelslid of ze weleens lekker naar het strand ging. Nee, was het ­antwoord, waar moest ze de taxi van ­betalen? De naïviteit van toen ben ik wel kwijt. Ik heb veel ­respect gekregen voor de manier waarop men hier probeert te overleven op een simpele manier.’ Theo: ‘Je moet hier creatief zijn. Laatst was bijvoorbeeld nergens meer wit brood te koop. Dan serveren we maar uitsmijter met stokbrood. Je moet voortdurend improviseren, maar dat gaat ons goed af. Ook tijdens spannende tijden blijven we relaxed. In december 2016, we zaten hier twee maanden, waren er verkiezingen. Er werd een nieuwe president verkozen, maar de oude president wilde zijn positie niet afstaan. Het buurland Senegal koos partij voor de nieuwe president en dreigde zich met de zaak te bemoeien. Er ontstond een heel onrustige situatie. Onze ­vrienden verwachtten van ons dat we naar Nederland zouden gaan, maar wij hebben dat geen moment overwogen. We wonen hier, in goede tijden en ook in slechte tijden. Je vlucht toch ook Europa niet uit omdat er aanslagen zijn?’

Naamloos-2

Geen klanten in tijden van onrust
Jolanda: ‘We voelden ons niet bedreigd, maar er hing wel een gespannen sfeer. Het was stil op straat, en we zorgden ervoor dat we ’s avonds binnen waren. Personeel vluchtte naar Senegal of naar hun dorp. Gambianen waren bang en ­onzeker. Het is zo’n vreedzaam volk, ze willen gewoon rust en absoluut geen oorlog. We zaten wel met het pannenkoekenrestaurant in onze maag: er waren ineens geen klanten meer. Als de situatie niet snel zou veranderen, moesten we ­alsnog naar Nederland terug.’ Theo: ‘Gelukkig keerde de rust na een week of twee weer terug. De nieuwe president was toch aan de macht gekomen en de storm woei over. Ineens waren ze er weer: de toeristen. En omdat wij veel media-aandacht hadden gekregen omdat we in Gambia bleven tijdens de onrusten, wist iedereen van ons. Het liep storm bij Tejo’s. Mensen kwamen kijken wie we waren en aten meteen ook een pannenkoek.’ Jolanda: ‘Ze wilden allemaal met ons op de foto, we voelden ons net Willem-Alexander en Máxima. We zijn nu een halfjaar verder, maar nog steeds zoeken mensen ons op. Als ’t zo door blijft gaan, dan komt er van wandelen op het strand nooit wat.’ Deze uitzending van Ik vertrek is terug te kijken op: avrotros.nl/ik-vertrek/radarplus




Sluiten

INHOUDSOPGAVE
In dit RADAR+ magazine
004_BW_RADAR6.jpg
Deze website maakt gebruik van Cookies. Waarom? Klik HIER voor meer informatie.